In je dagelijks leven kom je allerlei situaties tegen. Situaties waarin mensen een beroep op je doen. Vaak zeg je op de automatische piloot “ja” als iemand je om hulp vraagt.
Als dit (te) vaak gebeurt, loop je jezelf voorbij. Je loopt leeg en niemand lijkt het door te hebben.
Je verbergd het voor de buitenwereld, want dat kan voelen als zwakte.
Of alsof je er niet toe doet.De gedachte “het is toch normaal dat je helpt” speelt vaak mee. En zo zijn er nog veel voorbeelden die onder pleasen vallen.
Pleasen lijkt liefdevol, loyaal en zorgzaam. Maar van binnen en energetisch kost het je meer dan je lief is.
Maar wat is het dan eigenlijk wel?
Pleasen is niet gewoon aardig zijn.Het is kortgezegt jezelf aanpassen om spanning, afwijzing of conflict te voorkomen.
Meisjes leren vaak al jong om lief te zijn, rekening te houden met anderen, geen ruzie te maken en te zorgen dat iedereen zich goed voelt. Bij jongens ligt dat (gemiddeld) anders. Zij krijgen vaker ruimte om hun grenzen te verkennen of zelfs te overschrijden, om boos te zijn en voor zichzelf op te komen.
Kortgezegd: vrouwen worden vaker beloond voor aanpassen, mannen voor doorzetten.
Veel vrouwen die pleasen voelen zich verantwoordelijk voor het welzijn van anderen. Ze vinden nee zeggen moeilijk, staan altijd “aan”, met hun aandacht bij de ander en de buitenwereld. Rust nemen voelt al snel verkeerd of egoïstisch. Dan ben je “niet productief”.
En zo zetten ze zichzelf vaak op de laatste plek. Dat komt voort uit wat hierboven staat: de focus ligt buiten jezelf, anderen zijn belangrijker, enz.
Dit zit zo diep dat het niet eens meer voelt als een keuze. Het gaat automatisch.
En antwoord op de vraag: waarom pleasen je uitgeput maakt
Pleasen vraagt voortdurende alertheid. Je bent steeds aan het scannen: wat wordt er van mij verwacht? Hoe hou ik het veilig?
Dat betekent dat je lichaam constant in spanning staat. Je zenuwstelsel krijgt geen rust en je grenzen worden genegeerd… ook door jezelf. Beter gezegt: dóór jezelf. Want jij laat het in feite gebeuren, ook al gaat het automatisch.
Op de lange termijn raak je zo uitgeput dat slapen nauwelijks nog helpt. Die vermoeidheid blijft.
Je wordt sneller prikkelbaar, je lont wordt korter. En dat gevoel: ik doe alles goed, ik doe zo mijn best, maar het voelt nog steeds niet goed. De lat leg je steeds hoger.
Zo blijf je vastzitten in die vicueze circel waarin je overbelaste systeem maar blijft doorgaan.
Weet dit: pleasen is géén zwakte. Het is iets wat je ooit (onbewust) hebt geleerd.
Misschien was er weinig ruimte voor jouw gevoelens. Misschien moest jij degene zijn die alles bij elkaar hield. Of slikte je je woorden in om de harmonie te bewaren. Of je had een bepaalde behoefte aan goedkeuring.
Je systeem heeft toen iets ontwikkeld: pleasen als manier om ermee om te gaan.
Het ontwikkelen van zo’n overlevingsstrategie is heel normaal. Iedereen doet dit, alleen ziet het er bij iedereen anders uit. Wat je als kind heeft geholpen, put je nu op latere leeftijd uit. Omdat je het niet meer nodig hebt.
Misschien denk je dat het stellen van meer grenzen dé oplossing is. Dat kan, maar vaak levert het vooral schuldgevoel, spanning en onrust op.
En niet te vergeten: de neiging om alsnog over die grens heen te gaan, wat dan ook in de meeste gevallen aan de orde is.
Denk je eens in wat je dan tegen jezelf zegt: Zie je nou wel, ik kan het niet, waarom lukt dit mij niet, ik kan ook niks. En ga zo maar door,...niet echt bevordelijk en die uitputting wordt hierdoor steeds meer gevoed.
Echte verandering begint niet bij harder je best doen. Dan blijf je namelijk in dezelfde cirkel. Het begint bij veiligheid. Bij leren voelen waar jij over je grens gaat. Bij herkennen wanneer je automatisch aanpast. Bij je lichaam laten ervaren dat nee zeggen veilig is. En bij het loslaten van oude patronen en emoties, niet alleen in je hoofd.
Als dit je raakt, dan is dat geen toeval.Veel vrouwen lopen hier niet tegenaan omdat ze te zacht of zwak zijn, maar juist omdat ze lang sterk zijn geweest.
Wil je weten wat mijn pad hierin was? Dat lees je HIER
Opmerkingen