​

Ik weet hoe het is om te functioneren zoals jij dat doet.

Omdat ik er zelf jarenlang precies zo in heb gezeten.

Ik redde me goed. Sterker nog: ik was degene op wie anderen konden bouwen, zeker in mijn werk waar ik veel verantwoordelijkheid droeg.

​

Hulp vroeg ik niet. Want ja… “ik moest het toch kunnen” (daar werd ik immers voor betaald).

Aan de buitenkant leek het allemaal prima te werken. En dat deed het ook.

​

Maar er was er weinig echte verbinding. Niet met anderen en al helemaal niet met mezelf.

Zelfs bij het woord “voelen” had ik al weerstand.

​

Hoe het begon

​

Ik groeide op als jongste van vier meiden, met minimaal 9 jaar leeftijdsverschil.

Er was liefde, maar ook veel verandering: scheiding, schoolgedoe, mensen die wegvielen.

​

Zonder dat iemand het zei, leerde ik dat:

• aanpassen veiliger was

• niet te veel ruimte innemen beter was

• op de achtergrond blijven rust gaf

​

En dat is wat ik ging doen. En dat hield ik lang vol.

Ik werd iemand die alles aankon.

Ik werkte in de horeca en op passagiersschepen en groeide door naar hotelmanager.
Veel verantwoordelijkheid. Lange dagen. Doorgaan. Mijn grenzen schoof ik steeds verder op.

En begrijp me niet verkeerd: ik hield van mijn werk.
Maar hoe ik met mezelf omging… dat was niet goed.

​

De omslag

Toen ik op passagiersschepen werkte, leefde ik vooral in het doorgaan.

Tot mijn vader onverwachts in het ziekenhuis terechtkwam (2019).

Daardoor kwam ik weer aan land te werken, zodat ik er kon zijn wanneer het nodig was.

​

En juist in die periode kwam het besef: het leven kan ineens veranderen.

​

Ik voelde steeds sterker dat ik meer uit het leven wilde halen dan alleen functioneren en doorgaan.

Niet veel later kwam de opleiding holistisch therapeut op mijn pad en schreef ik me in.

Die opleiding duurde twee jaar. Daar haalde ik ook mijn Reiki Master. Later volgde ik spiritueel coaching.

 

Er kwam mantelzorg bij

​

Nadat mijn vader herstelde, werd een jaar later mijn stiefmoeder ernstig ziek (2020).

Er volgde een intense periode van zorgen, dragen en doorgaan.

Het jaar daarop viel mijn vader thuis en brak zijn schouder en heup.

En opnieuw kwam alles neer op zorgen, regelen, sterk blijven en doorgaan.

Juist daar werd nog zichtbaarder hoe vanzelfsprekend het voor mij was geworden om mezelf naar achteren te schuiven.

Pas achteraf zag ik hoeveel ik al die tijd had gedragen.

Het moment dat het ging wringen

Toen dat constante doorgaan ineens wegviel (mijn vader overleed een paar weken later) gebeurde er iets geks.

​

Ik wist niet meer goed wat ik voelde. Of wat ik wilde.

Ik zat vooral in mijn hoofd. Analyseren. Begrijpen. Verklaren.

En ondanks alle opleidingen kwam ik niet dichter bij mezelf.

Ik dacht: ik moet het gewoon uitzoeken.

​

Ik leefde vooral vanuit automatische patronen:

• ja zeggen terwijl ik nee voelde

• verantwoordelijkheid dragen die niet van mij was

• mezelf aanpassen voor rust

• sterk blijven terwijl ik leegliep

En dat voelde normaal, maar het was ook een mega blinde vlek

​

Tot NEI (Neuro Emotionele Integratie) op mijn pad kwam. En momenteel volg ik nog een verdieping binnen NEI.

​

Daar begon ik los te maken wat zich op een diepere laag heeft vastgezet waar ik met mijn bewuste brein niet bij kan. 

​

Wat er sindsdien veranderd is

​

Naast mijn praktijk, (waar ik al het geleerde in combineer) werk ik ook nog parttime als huishoudelijk ondersteuner in de thuiszorg.

Daardoor weet ik hoe makkelijk het is om altijd door te gaan terwijl je eigenlijk moe bent.

​

Maar ik kan nu voelen wat er in mij gebeurt. Zonder mezelf weg te schuiven.

​

Als je mij zou kennen, dan zou je misschien weten dat…

​

• ik nuchter ben, maar ook heel gevoelig kan zijn

• ik woon met mijn kat Miesje (2008) in Hardenberg (sinds 2025)

• ik ooit getrouwd ben geweest en dat korte huwelijk heeft me veel geleerd

• tijdens kringlopen altijd hoop een goed boek te scoren

• ik een pen in mijn scheenbeen heb en een kuitbeen dat nooit meer helemaal is geheeld door een motorongeluk

• ik ooit heb meegedaan aan First Dates (geen match 😄)

• ik een inwijding heb ontvangen binnen de Traditionele Hekserij (voor eigen gebruik)

• ik sinds 2015 vegetarisch eet (nu af en toe weer vis)

• ik geloof dat altijd alles op zijn pootjes terrecht komt

​

Waarom ik nu doe wat ik doe

​

Ik werk met en voor vrouwen in de thuiszorg die structureel over hun eigen grenzen gaan.

Die zichzelf kwijtraken in zorgen, aanpassen en doorgaan.

Vaak zonder door te hebben hoe ver ze van zichzelf af staan.

​

Tot het moment komt waarop ze denken: zo wil ik niet verder.

​

Je hoeft alleen bereid te zijn om te willen dat jij er ook toe doet.

​​

​

​

​

​

Eerste stap: Eerste stap op jouw pad

​

Of: Jouw pad vooruit (traject)

​​

​

​

​

​

​

​

​

​

​