Je bent in de thuiszorg gaan werken omdat je echt iets voor een ander wilt betekenen.
Je helpt iemand met het huishouden, maakt een praatje en biedt een luisterend oor.

Maar ondertussen gaat de klok genadeloos door en loop je jezelf constant voorbij.

De laatste tijd merk je aan alles dat de koek op is.
En diep vanbinnen begint er iets te wringen.

​​

Herken je dit?

​

Midden in de nacht wordt je wakker en is je hoofd de routes al aan het plannen.

Het is 03.00 uur wanneer je je ogen opendoet.
Er raast een subtiele onrust door je lijf.
Terwijl je partner rustig doorslaapt, begint jouw hoofd alweer aan de werkdag van morgen.
Je denkt aan die ene cliënt die extra aandacht nodig heeft, welke klusjes je hebt voorgenomen te doen en hoe je dat gaat redden binnen de tijd.
Terwijl je naar het plafond ligt te staren, popt er ineens een gedachte op:
Eigenlijk wíl ik al die haast en die druk die voor morgen op mijn planning staan helemaal niet meer.
Je hoofd probeert de controle te houden, maar je voelt dat je je nachten niet meer wilt vullen met overleven.

​​

Je zet de stofzuiger aan en verstand op nul.

Je komt binnen bij een cliënt en ziet het aanrecht dat nog gedaan moet worden, de was die opgevouwen moet worden en de badkamer die eigenlijk veel meer tijd nodig heeft dan je vandaag hebt. Je voelt de tijdsdruk op je borst drukken.
Je zet de stofzuiger aan en gaat maar weer door.
Richting je cliënten lach je je vermoeidheid nuchter weg, want niemand hoeft te merken hoeveel moeite het je tegenwoordig kost om dit tempo vol te houden.
Maar terwijl het zweet op je rug staat, realiseer je je de rauwe waarheid: de oprechte voldoening die je vroeger van je werk kreeg, is verandert in een energielek.
Je wilt je kostbare dagen niet meer op deze automatische piloot weggeven.

​​

"Je bent de enige die ik deze week zie"

Eigenlijk moet je alweer bijna gaan, op naar de volgende cliënt. Maar net als je je spullen pakt, begint de cliënt weer te vertellen en zegt met tranen in de ogen: "Je bent de enige die ik deze week zie."
Je voelt een steek van medelijden in je buik.
Alles in je eigen, vermoeide lichaam schreeuwt om nu te gaan en je grens te bewaken, maar je overlevingsmechanisme wint.
Je blijft toch nog even hangen en probeert ondertussen maar wat sneller en harder te poetsen om de tijd in te halen.
Zodra je de deur dichttrekt, voel je een diepe frustratie.

​

Je realiseert je:
Als ik de problemen van al mijn cliënten op mijn eigen schouders blijf laden, waar blijft mijn eigen leven dan?

Je stapt aan het einde van je werkdag in de auto en stort in.

Je doet de autodeur dicht. Even helemaal niets.
De radio blijft uit, want je kunt geen geluid meer verdragen. Je handen ruiken nog naar schoonmaakmiddel en je schouders voelen loodzwaar.
Thuis ligt je eigen was er nog en er moet nog gekookt worden, maar de batterij is volledig leeg.

Je pakt je telefoon en gaat doelloos scrollen op de bank, of je schenkt een glas wijn in om je hoofd stil te krijgen.
Niet omdat je dit zo gepland had, maar omdat je na zo'n dag simpelweg niet meer weet hoe je van 'aan' naar 'uit' moet.
Je kijkt voor je uit en denkt: Is dit nou hoe het leven voorbijgaat?
Werken, bijkomen op de bank, slapen en weer opnieuw?

​​

De wasmand in je vrije tijd wint altijd

Zaterdag een hele vrije dag. Je denkt aan wandelen, dat boek op je nachtkastje of gewoon met een kop koffie in de zon zitten.
Maar terwijl je nog staat te bedenken waar jij nou eigenlijk zelf zin in hebt, zie je de wasmand staan en bedenk je dat je eigen koelkast ook wel een schoonmaakbeurt kan gebruiken.
Voor je het weet ben je anderhalf uur later alweer hard aan het poetsen en regelen.
Er schiet door je hoofd: Ik wilde toch iets voor mezelf doen?
Je bent voortdurend op zoek naar tijd voor jezelf, maar nu die tijd er is, merk je dat je eigenlijk niet eens meer weet waar jóúw leven nou echt zin van krijgt. ​​

 

​

Je hoeft niet terug naar hoe het was

 

Misschien is je vermoeidheid geen fysiek defect, maar een uitnodiging om anders te gaan leven.

Dat je vastloopt is geen teken van falen.
Het is je lichaam dat keihard aan de rem trekt omdat het weigert om nog langer over je eigen grenzen heen te denderen. ​

​​

Benieuwd wat jouw lichaam op dit moment voor een ander draagt?

👉 Bekijk de mogelijkheden om samen de diepe patronen en blokkades onder je vermoeidheid aan te pakken.

​

Voor vrouwen in de thuiszorg die na hun route de knop niet kunnen omzetten, maar zich steeds vaker afvragen: Hoe wil ik de tijd van mijn leven écht gaan besteden?

​