Je werkt al geruime tijd in de thuiszorg. Je bent dit werk gaan doen, omdat je van betekenis wilt zijn voor de mensen die (gedeeltelijk) hulp of zorg nodig hebben.

Soms probeer je in korte tijd zoveel mogelijk te doen.
Je helpt in het huishouden, hebt een zorgmoment, regelt dingen, denkt mee… en gaat ondertussen steeds maar door. Nog even dit. Nog even dat.

Aan het einde van de dag voel je echt wel dat je lichaam moe is, maar het is vooral het mentale en emotionele stuk...wat het zwaar(der) maakt.

 

Dat merk je pas gaandeweg.. als je merkt dat je jezelf steeds meer voorbij loopt.

​​

​

​

Herken je dit:

​​

​

Je merkt het niet altijd meteen.

Het zit hem niet in een moment, maar in verschillende momenten die zich hebben opgebouwd gedurende de dag.

De afstemming op anderen als een soort antenne hebt die je hebt afgesteld.

​

Ja, je bent steeds bezig met en voor de mensen die je helpt.

Maar ook met hoe iemand zich voelt, wat er speelt, wat er misschien niet gezegd wordt maar wel voelbaar is.

En dat gaat als vanzelf en je staat er niet bij stil.. Je gaat gewoon door met wat er van je gevraagd wordt en wat je moet doen.

​

Pas later heb je door, hoeveel je hebt gegeven aan aandacht. Dit gebeurt niet bewust, maar omdat je focus altijd ergens anders zit... wordt het wel als normaal gevonden.

​

En dan kan dat ineens zwaar voelen. Je geduld opbrengen voelt steeds vaker als een opgave in plaats van iets makkelijks. 

Ook thuis zie je dat terug, dat iets een opgave is. Want echt ontspannen gaat niet altijd meer vanzelf.

 

Je hoofd blijft doorgaan, ook als de werkdag allang klaar is, door de gesprekken of situaties die je raken.

​

Na verloop van tijd stapelt dat zich op in hoe moe je bent. Niet alleen moe van wat je doet, maar van alles wat er ondertussen ook nog in je meegaat.

​

En dat is iets wat aan de buitenkant vaak niet te zien is.

​

En dat is precies wat zoveel mensen niet begrijpen aan werken in de thuiszorg.

Het is niet alleen het zorgen. Niet alleen het fysieke werk.

​

Het is het constant dragen/in aanraking komen van emoties, spanningen en verhalen van anderen… terwijl jij ondertussen blijft doen alsof het “wel gaat.”

​

​​​​

​

Wat gebeurt er als je zo doorgaat?​

 

Je vrije dagen worden gebruikt om bij te komen, zodat je de volgende week weer kunt draaien. 

Op de lange termijn ga je echt niet meer herstellen. En je voelt nu al wel, dat dit gebeurt.
Wat eerst nog “bijtanken” was, wordt "het gat dichten" zodat je door kunt.

Je grens is weg.

Wat eerst normaal was, voelt nu te zwaar. 

Ook verandert er mentaal en emotioneel het zodanig, dat je betrokkenheid vlak, afstandelijk wordt en gedachtes als "het boeit me niet" neemt de boventoon.

En je leven buiten werk begint daar ook onder te lijden.

Dingen die eerst normaal waren, gaan energie kosten die je niet meer hebt. Sociale contacten, afspraken, zelfs simpele verplichtingen voelen sneller als iets dat “te veel” wordt. Je hebt er geen plezier meer in.

Je loopt op je tandvlees.

​

Jouw lichaam gaat uiteindelijk harder "schreeuwen".

Slecht slapen. Hartkloppingen. Spanning die niet meer wegtrekt. Huilen om kleine dingen. Steeds sneller overprikkeld raken.

​

Totdat je op een ochtend wakker wordt en je realiseert je: “Ik kan dit niet meer.” En je meld je ziek, je laat de mensen in de steek, omdat je jezelf in de steek hebt gelaten.

Omdat je al veel te lang signalen hebt genegeerd terwijl je bleef doen alsof het nog wel ging.

​

​

Dit werk is wel iets is waar je hart bij ligt, maar zoals het nu gaat dat hou je niet vol.

​

​

 

Wil je het zover laten komen?

​

​

NEE, ZO WIL IK NIET VERDER.

​​

​

​

​

​

​

​

​

​

​

 

​

​

​

​

​

​

​​

​​

​​

 

 

​​​​​